Kempa T. Akademia i drukarnia Ostrogska

Kempa T. Akademia i drukarnia Ostrogska / Kempa T. - Biały Dunajec-Ostróg, 2006. – 71 s.

SERIA: Biblioteka "Wołania z Wołynia" : t. 46

OD WYDAWCY:

Kolejna pozycja Biblioteki „Wołania z Wołynia" to dwie prace p. dra Tomasza Kempy z Torunia pt. „Akademia Ostrogska" i „Drukarnia Ostrogska". Opracowania te zwięźle ukazują nam znaczenie ośrodka ostrogskiego w pięknej historii ziem ruskich (ukraińskich) Rzeczypospolitej. Ponadto wprowadzają nas w to przebogate dziedzictwo, do którego od kilkunastu lat staramy się nawiązywać.

Odrodzona uczelnia w Ostrogu - Narodowy Uniwersytet „Akademia Ostrogska" - zmieniła oblicze współczesnego Ostroga. Dziś Uniwersytet - jego pracownicy i studenci - tworzą nowe dzieje niepodległej Ukrainy! Uniwersytet w Ostrogu owocnie współpracuje z innymi uczelniami na Ukrainie i w Polsce. Zostały zawarte umowy o współpracy z Uniwersytetem w Białymstoku, Uniwersytetem Warszawskim i Uniwersytetem w Rzeszowie. Od kilku lat działa program kanadyjsko-polsko-ukraiński wymiany młodzieży w ramach programu Net Corps.

Dwoje naszych parafian pracujących na uniwersytecie, uzy skało niedawno tytuł kandydata nauk - Halina Krajczyńska i Inna Szostak. Obie panie biorą udział w życiu parafii rzym skokatolickiej w Ostrogu i pracach Towarzystwa Kultury Polskiej Ziemi Ostrogskiej. Doskonalą swą wiedzę i umiejętności na różnych kursach i spotkaniach w Polsce.

Wernik R. W Zdołbunowie zakwitły kaczeńce

Wernik R. W Zdołbunowie zakwitły kaczeńce / R. Wernik . - Biały Dunajec ; Ostróg : "Wołanie z Wołynia", 2001. - 111 s.

Przedruk z oryginału: Wernik R. W Zdołbunowie zakwitły kaczeńce / R. Wernik . - Wydanie I - Londyn 1986. -112 s.

SERIA: Biblioteka "Wołania z Wołynia" : t. 26

Анотація:

Sentymentalne wspomnienia z Wołynia napisane przez Autora mieszka jącego w Londynie, który urodził się w Zdołbunowie. Świadectwo tęsknoty za miastem lat dziecinnych. Urywki wspomnień i opisy zabawnych sytuacji stały się tłem interesujących opowiadań.

Сентиментальні спогади про Волинь, написані лондонським автором, який народився у Здолбунові. Свідчення його туги за містом дитинства. Уривки спогадів та описи кумедних ситуацій створюють тло для цих захопливих оповідань.

WSTĘP DO II WYDANIA:

Ta skromna książeczka powstała w Anglii z tęsknot za miastem lat dziecinnych i urywków wspomnień, które two rzyły tło bajek opowiadanych moim - już urodzonym w Londynie - synom „do poduszki". Dla nich właściwie ją napisałem, by gdy zechcą po latach książeczkę przeczytać, przypomnieli skąd pochodzi ich ojciec. Maszynopis wspo mnień przechodził z rąk do rąk i trafił od rodziny do zna jomych Zdołbunowiaków, których mała grupka była tu po wojnie. Spotykałem w Londynie Biedakowskiego [tyle imion wypadło już mi z pamięci!], garbuska i harcmistrza czynnego w zdołbunowskim harcerstwie, którego znało całe miasto; osadnika spod Zdołbunowa - Zimnego, jego córkę i syna który chodził do gimnazjum Kupieckiego w Równem i był w tej samej klasie w której uczył się młodszy brat mo jego ojca - Mikołaj. Kilku innych. Niektórych spotkałem pierwszy raz po ewakuacji Armii Polskiej w ZSSR do Persji i Iraku, jeszcze na drodze wojennej i cieszyłem się, że prze żyli zsyłkę na Syberię. W Iraku spotkałem Nikła, który mieszkał z rodziną w pobliżu cementowni i chodził ze mną do nowoczesnej szkoły Królowej Jadwigi, którą wybudowa no obok nowo założonego parku. Uczyła się w niej też jego siostra w której na zabój się kochałem. W Egipcie spotkałem Dankę Brzostowską, córkę kapitana Brzostowskiego, który w zimie przyjeżdżał do kościoła saniami zaprzężonymi w parę pięknych koni. Zazdrościłem jej jazdy tymi saniami i wypielęgnowanych koni. Jeszcze w Palestynie spotkałem państwa Całów, którzy uczyli w gimnazjum zdołbunow- skim, a na Ziemi Świętej w Junackiej Szkole Kadetów, stwo rzonej przez generała W. Andersa dla sierot i półsierot uratowanych z nędzy sowieckiej Rosji. Oboje już zmarli w Anglii. W tej szkole w Palestynie kolegowałem z Zbysz kiem Gołębiem, którego znałem jeszcze ze zdołbunowskiej szkoły powszechnej. To Zdołbunowiacy zaczęli mnie namawiać bym te skromne wspomnienia wydał drukiem o czym wtedy jesz cze nie myślałem. Trafiły na półki emigracyjnych księgami w 1986 roku. Egzemplarze wysłane do Polski, zostały zwró cone przez cenzurę. Powodzenie książeczki przerosło moje oczekiwania. Prosili o nią Zdołbunowiacy z Francji, Nie miec, Stanów Zjednoczonych, a nawet dalekiej Australii. Wtedy dowiedziałem się jak wielu z nas los rozrzucił po świecie i cieszyłem się z każdego kontaktu, bo świadczył, że jeszcze jeden Zdołbunowiak uratował się z pożogi wojennej. Czas jednak robi swoje i już jest nas coraz mniej. Może ktoś w Zdołbunowie jeszcze nas wspomni i pamięta? Może nasze dzieci kiedyś jeszcze wspomną, że ich rodzice spędzili swoją młodość czy dzieciństwo w Zdołbunowie? Dla na szych synów i córek będzie to już odległe miasto, dalekie i nieważne. Może nawet wzruszą ramionami i zdziwią się, że za tak małą i odległą mieściną, o której mało kto słyszał i którą trudno nawet znaleźć na mapie, ktoś tęsknił... i nie zrozumieją już dlaczego. Do krótkich wspomnień dołączyłem pięć opowiadań, z kiedyś zamierzonego większego zbioru, który nigdy jed nak nie ukazał się w druku. Związane są z Wołyniem, bo traktują o wypadkach, które tam się rozegrały. To drugie wydanie mojej już dawno wyczerpanej książeczki z 1986 roku, ukazuje się teraz w niemal niezmienionej formie. Wprowadziłem do niej tylko drobne poprawki stylistyczne i kilka uzupełnień. Od czasu gdy ją napisałem, w Europie Wschodniej i Środkowej nastąpiły ogromne zmiany. Polska pozbyła się narzuconego przez Moskwę reżymu, Ukraina o której tak często wspominam - odzyskała wolność. Tyle wieków wspólnego losu i nieszczęść nas łączy, więc dobrze się stało że Polska pierwsza uznała jej suwerenność. 

Wernik R.

TREŚĆ:     

Romuald WERNIK urodził się w Zdołbunowie na Wołyniu. Ukończył w nim szkołę powszechnš, a w 1938 roku zaczšł uczęszczać do Gimnazjum Kupieckiego w Równem. W 1940 roku został wraz z rodzinš deportowany przez NKWD pod Archangielsk. W 1942 roku wstępuje do Armii Polskiej w ZSSR, stworzonej pod dowództwem gen. W. Andersa. Po jej ewakuacji na Bliski Wschód, kończy w Palestynie gimnazjum Junackiej Szkoły Kadetów. Po wojnie studiuje historię sztuki na uczelni angielskiej w Londynie. Bierze udział w życiu społecznym i politycznym emigracji; w prasie polonijnej wielu krajów publikuje artykuły o sztuce oraz komentarze polityczne o stosunkach polsko-rosyjskich i polsko-ukraińskich. Był posłem do Rady Rzeczpospolitej, która spełniała rolę sejmu przy Rzšdzie RP na Obczy?nie. Od 1990 roku współpracuje z czasopismami w Polsce. Jest autorem pamiętników z pobytu w Rosji i lat wojny, oraz szeregu powie?ci, przeważnie o podłożu kresowym. Jeden z najbardziej popularnych publicystów polskich w Wielkiej Brytanii, laureat nagrody Fundacji Pułkownika J. Sochackiego.

SPIS TREŚCI:

Wstęp do II wydania

W zdołbunowie zakwitły kaczeńce

Do rodzinnego grobowca

Stiepan

Pojedynek

Dermań

Spotkanie z dniem wczorajszym

Posłowie

Kraszewski J. I. Wieczory wołyńskie

Kraszewski J. I. Wieczory wołyńskie / J. I. Kraszewski. – Lwów, 1859. – 144 s.

SERIA: Biblioteka "Wołania z Wołynia" : t. 95

Крашевський Ю. І. Волинські вечори : [повість] / Ю. І.Крашевський . - Острог, 2015. - 148 с.

У 1838 Крашевський Ю. І. разом з дружиною поселився на Волині. Початково був господарем села Омельне (Луцького повіту), потім в 1840 купив село Городок біля Луцька. Там, окрім щоденних господарських занять, мусив провадити судовий процес про задавнений борг, який висів на цьому селі. Здійснив декілька поїздок до Києва та Одеси, які пізніше вилилися в «Wspomnienia Odessy, Jedyssanu i Budżaku» (1845—1846). У 1848 Крашевський продав Городок. Цей період відображений ним в повісті «Волинські вечори».

Współtwórca: Ośrodek «Wołanie z Wołynia». Przedruk z oryginału: Lwów, 1859: Józef Ignacy Kraszewski, Wieczory wołyńskie, Biały Dunajec-Ostróg 2015.

Стрільчук С. Село Любохини в контексті історичних подій кінця XIX – початку XX ст.

Стрільчук С. Село Любохини в контексті історичних подій кінця XIX – початку XX ст./ С. Стрільчук // Минуле і сучасне Волині та Полісся. Старовижівщина та її населені пункти в історії України та Волині. – Луцьк, 2011. – Вип. 40. – С. 214–222. 

Анотація. У статті висвітлюється історія села Любохини в контексті подій кінця  XIX – початку XX століття. Розглянуто соціально-економічний розвиток населеного пункту, особливості освітнього процесу, побут і становище селян у різні історичні періоди. Значну увагу приділено подіям Першої світової та їх впливу на життя місцевого населення. На основі архівних матеріалів і спогадів сучасників автори відтворюють маловідомі сторінки історії краю та підкреслюють внесок місцевих жителів у загальноісторичні процеси.